Vahşi doğada araştırmacılar tarafından kalıntıları ya da kemikleri bulunan çok sayıda hayvan var. Bu hayvanlar hakkındaki araştırma tam gaz devam ediyor ancak bu sefer durum biraz farklı oldu. 3.000 yıldan bu yana mumyalı şekilde duran hayvanın içini açan araştırmacılar, karşılarında gördükleri manzara ile birlikte büyük bir şaşkınlık yaşadılar. Ancak yine de hayran kaldılar.
Geçmişin gizemlerini açığa çıkarmak için bilim insanları gerçeğe ulaşmak için çok çeşitli teknikler kullanır. İklim bilim insanları Dünya'nın geçmiş iklim koşullarına bir göz atmak için iki mil uzunluğunda buz çekirdekleri deler. Paleontologlar geçmiş dönemlerin fiziksel zaman çizelgesini görselleştirmek için tortu katmanlarını analiz eder. Mısır bilimciler de benzer şekilde birçok son teknoloji arkeolojik teknik kullanırken, bazen mumyalanmış bir timsah midesi kullanmak en iyisidir.
İÇ ORGANLARI SAPASAĞLAMDI
Manchester Üniversitesi'ndeki araştırmacılar, Birmingham Müzesi ve Sanat Galerisi'nde saklanan ve kısaca 2005.335 olarak bilinen 3.000 yıllık, 7.2 fit uzunluğundaki bir timsah cesediyle tam olarak bunu yaptılar. Eski Mısırlılar insanları mumyalarken genellikle organları çıkarırken, timsah tanrısı Sobek'e kurban edilen timsahlar iç organlarını sağlam tutuyordu ve gelenekten bu küçük sapma, 21. yüzyıldaki bilim insanlarının bu garip kurban ritüelinin gizemlerini çözmek için organları analiz etmelerine olanak tanıyor.
Araştırma ekibi, örneği gelecekte sergilenmek üzere saklamak için, timsahın midesinin içeriğini kataloglamak üzere röntgen ve BT taraması gibi invaziv olmayan teknikler kullandı. Bilim insanları, antik gastronomik atıklar arasında, timsahların sindirime yardımcı olması için düzenli olarak yuttuğu küçük taşlar olan gastrolitler adı verilen bazı olağan şüpheliler buldular . Ancak, bu taşlar arasında bronz bir kancaya yemlenmiş sağlam balıklar da vardı. Timsahın son yemeği ile ölümü arasındaki zaman dilimi çok kısa olduğu için (gastrolitler henüz mideye ulaşmamıştı), timsah muhtemelen Eski Mısırlılar tarafından Sobek'e kurban töreninin bir parçası olarak kasıtlı olarak yakalanmıştı.
Digital Applications in Archaeology and Cultural Heritage dergisinde yayımlanan çalışmanın ortak yazarı ve Manchester Üniversitesi arkeozoologu Lidija McKnight, bir basın açıklamasında, "Daha önceki çalışmalar, açma ve otopsi gibi invaziv teknikleri tercih ederken, 3 boyutlu radyografi, bu önemli ve büyüleyici eserlere zarar vermeden içini görme olanağı sağlıyor." dedi.