Doğanın kendisine göre bir düzeni ve dengesi var. İşte insanlar bu denge ve düzeni bozmaya kalktıklarında başlarına ürkütücü şeyler gelebiliyor. Bunun çok iyi bir örneği daha ortaya çıktı.
50 MİLYON TANE VARDI
Doğadaki bazı hayvanlar, gerçekten de olmazsa olmaz... O hayvanlar arasında yer alan bir hayvandan 50 milyon tanesi doğada geziyordu ancak çiftçilerin ilaçları bu hayvanları zehirledi ve 1000'e kadar düşürdü. Çürüyen hayvanları yiyen bu canlı artık çok az. Salgınlar da bu yüzden patlamaya başladı.
MİLYONLARCA İNSANIN ÖLÜMÜNE NEDEN OLMUŞ OLABİLİR
Akbabalar uzun zamandır hasta hayvanların üzerinde dolaşıp çürüyen cesetleriyle beslenerek ölüm imgesini çağrıştırırlar.
Ancak 1990'lı yıllarda Hindistan'da leşçil kuşların neredeyse yok olması, hastalık taşıyan patojenlerin yayılmasına yol açtı ve yeni bir araştırmaya göre yarım milyon insanın ölümüne neden olmuş olabilir.
American Economic Review'un gelecek sayısında yayımlanması beklenen çalışma raporunda, 2000-2005 yılları arasında yaşanan ilgili halk sağlığı krizinin Hindistan hükümetine yılda yaklaşık 70 milyar dolara mal olduğu tahmin ediliyor .
1000'E KADAR DÜŞTÜ
Science dergisine göre Hindistan'da akbabalar "kilit tür" olarak kabul ediliyor ve "ülkenin birçok ekosisteminin işleyişi için elzem".
Memeli leşçilerin aksine, akbabalar avlanmazlar. Sadece leşle beslenirler ve 500 milyondan fazla hayvanın olduğu bir ülkede , hastalıklı leşleri ortadan kaldırmak gibi önemli bir görevi yerine getirirler. Bu ayrıca "kuduz bulaştırabilen yabani köpekler gibi diğer leşçilerin popülasyonlarını azaltmaya" yardımcı olur.
The Economist, kuşların bir zamanlar Hindistan'da yaygın olduğunu ve "doğanın sanitasyon hizmeti" olarak görev yaptığını söyledi . Ayrıca oldukça verimliler. "Bir akbaba grubu bir ineğin leşini 40 dakikada yiyebiliyor."
Ancak 1994'te çiftçiler hayvanlarına diklofenak adlı bir ağrı kesici vermeye başladılar. Ölü hayvanları attıklarında, leşlerle beslenen akbabalar iltihap giderici ilaçtan zehirlendi ve haftalar içinde öldüler.
Bir on yılda, Hindistan'ın akbaba popülasyonu 50 milyon kuştan sadece birkaç bine düştü: tarihin en hızlı kuş türü popülasyon çöküşü. En kötü etkilenen tür olan beyaz kuyruklu akbaba, "1992 ile 2007 arasında korkunç bir şekilde %99,9 oranında azaldı" dedi Bird Guides .
Science, tabakhaneler ve tarlaların etrafına yığılan sığır gövdelerinin yabani köpekler ve fareler için "leş yığınları" haline geldiğini ve bunun da hastalıkların yayılmasına yol açtığını söyledi. Hükümet ayrıca tabakhaneleri, leşleri elden çıkarmak için kimyasallar kullanmaya zorladı ve bu da zehirli maddelerin "insanların kullandığı su yollarına sızmasına" neden oldu.
Akbabaların yok oluşu daha sonra diklofenak'a bağlandı ve Hindistan 2006'da ilacın kullanımını yasakladı. Pakistan ve Nepal de aynısını yaptı. Ancak Hindistan'ın akbaba popülasyonunun tamamen iyileşmesi pek olası değil.
MAALİYETİ DE ÇOK YÜKSEK
Warwick Üniversitesi'nde çevre ekonomisti olan Anant Sudarshan, Hindistan'da büyüyen krize tanık oldu. Yaklaşan American Economic Review makalesinin ortak yazarları olan Chicago Üniversitesi'nden Sudarshan ve Eyal Frank, 2000 ile 2005 yılları arasında 600'den fazla Hint bölgesinin akbaba yaşam alanlarının haritalarını sağlık kayıtlarıyla karşılaştırdı.
"Akbabalar için oldukça uygun" olan bölgelerde, insan ölümlerinde ortalama %4,2'lik bir artış oldu. Bu, her yıl yaklaşık 104.386 ek ölüm veya toplamda yarım milyon anlamına geliyor. Önceki araştırmalar, Hindistan'ın bir hayatı kurtarmak için yaklaşık 665.000 dolar harcayacağını hesaplamıştı. Ekibin tahminlerine göre ekonomik zarar yılda yaklaşık 70 milyar dolardı.
Pennsylvania Üniversitesi'nde sağlık ekonomisti olan Atheendar Venkataramani, "Bu [yaklaşan makale] alanda bir klasik olacak," dedi. Akdeniz Çalışmaları Enstitüsü'nde koruma bilimcisi olan Andrea Santangeli, yasa koyucuları "politika ve koruma önlemlerini ilerletmeye" de ikna edebileceğini söyledi.
"Bilimsel kanıtlar, Dünya'nın insan faaliyeti nedeniyle türlerin kitlesel yok oluşuna uğradığını gösteriyor," dedi Sudarshan ve Frank. "İnsan olmayan türlerin kaybının sosyal maliyetlerini değerlendirmek, biyolojik çeşitliliği yönetmek ve koruma kaynaklarını hedeflemek için gereklidir."