Son buzul çağının sonuna kadar Amerikan çitaları, devasa armadillo benzeri canlılar ve dev tembel hayvanlar Kuzey Amerika'yı evi olarak adlandırıyorlardı. Ancak bilim adamları, bu hayvanların ve diğer megafaunaların neden yaklaşık 10.000 yıl önce neslinin tükendiğini uzun süredir merak ediyordu. Science dergisinde 2015 yılında yayınlanan bir araştırmaya göre, yıldızlararası dönemler olarak adlandırılan hızlı ısınma dönemleri ve daha az derecede hayvanları avlayan buzul çağındaki insanlar, kıtanın megafaunasının ortadan kaybolmasından sorumluydu. Diğer çalışmalar suçun daha çok insanlara atıldığını ve bazı araştırmacılar ise birçok faktörün suçlanabileceğini söylüyor. Bu hayvanların neslinin tükenmesinin nedenleri üzerine hem araştırmalar hem de tartışmalar yadsınamaz bir şekilde devam edecek. Bu arada araştırmacılar bu devasa canlıların fosillerini bulmaya devam ediyor.
ANTİK BİZON
Ulusal Park Servisi'ne (NPS) göre antik bizon (Bison antiquus) yaklaşık 240.000 ila 10.000 yıl önce yaşadı. Modern Amerikan bizonundan (Bison bizonu) yüzde 25 daha büyüktü; 2,3 metre yüksekliğinde, 4,6 metre uzunluğunda ve 1,600 kg ağırlığındaydı. Boynuzları da modern bizonlardan daha uzundu. NPS'ye göre bu otçullar muhtemelen Amerikan bizonunun atalarıdır.
AMERİKAN ÇİTASI
Amerikan çitası, yaklaşık 0,85 metre omuz yüksekliği ve yaklaşık 70 kg ağırlığıyla, modern çitadan biraz daha uzundu . Ancak Amerikan çitası muhtemelen o kadar hızlı değildi: San Diego Hayvanat Bahçesi'ne göre bacakları biraz daha kısaydı ve bu da onu muhtemelen bir koşucudan daha iyi bir tırmanıcı yapıyordu.
Araştırmacılar ona Miracinonyx inexpectatus adını verdiler - mira Latince'de harika anlamına geliyor ve acinonyx ve oniks sırasıyla Yunanca "hareket yok" (çitaların geri çekilebilir pençelere sahip olmadığı yönündeki yanlış algıya dayanarak) ve pençe kelimelerinden geliyor. Hayvanat Bahçesi dedi. Inexpectatus, Latince "beklenmeyen" anlamına gelir ve büyük kediye kabaca "hareketsiz pençelere sahip, beklenmedik, harika çita" anlamına gelen bir isim verir. Hayvanat bahçesine göre araştırmacılar, günümüz Teksas'ında bulunan bilinen ilk M. inexpectatus fosilinin 3,2 milyon ila 2,5 milyon yıl öncesine ait olduğunu belirledi. Yaklaşık 12.000 yıl önce soyları tükendi.
KORKUNÇ KURT
Korkunç kurtların nesli yaklaşık 13.000 yıl önce tükendi, ancak kemikleri Kaliforniya'nın La Brea Katran Çukurlarında ve Wyoming'in Doğal Tuzak Mağarasında bol miktarda bulunuyor. Bu iskeletler, Florida Doğa Tarihi Müzesi'ne göre korkunç kurtların (Canis dirus), modern gri kurtlardan (Canis lupus) yaklaşık yüzde 25 daha ağır olduğunu ve 59 ila 68 kg arasında olduğunu gösteriyor.
Ancak müzenin bildirdiğine göre, korkunç kurdun uzuvları C. lupus'tan daha kısaydı, bu da onun genç akrabasına karşı herhangi bir yarış kazanamayacağını gösteriyordu. Nature dergisinde yayınlanan 2021 tarihli araştırmaya göre, köpekgiller soy ağacında korkunç kurtlar yaklaşık 5,7 milyon yıl önce kurtlardan ayrıldı ve bu da onları günümüz kurtlarının uzak bir akrabası haline getirdi. Çalışma, Avrasya ve Kuzey Amerika arasında göç eden diğer köpek türlerinin aksine, korkunç kurtların yalnızca Kuzey Amerika'da evrimleştiğini ve çakallar veya gri kurtlarla çiftleşmediklerini ortaya çıkardı.
DEV KUNDUZ
MacPhee, dev kunduzun (Castoroides) çoğunlukla Büyük Göller bölgesindeki fosillerinden bilindiğini ve bunun "belki de bir kunduz için sürpriz olmadığını" söyledi. Ancak diğer fosil buluntuları, devin Güney Carolina kadar güneyde ve Kuzeydoğu Amerika'da yaşadığını gösteriyor.
MacPhee, Megalonyx gibi dev kunduzun da buzullar arası dönemlerde Alaska ve Yukon'a girme cesaretini gösterdiğini ancak sıcaklıklar düştüğünde güneye çekildiğini söyledi. Castoroides bir kunduz için çok büyüktü; ağırlığı 57 kg kadardı; bu, bugün var olan kabaca 20 kg Kuzey Amerika kunduzundan (Castor canadensis) çok daha büyüktü. MacPhee, ilginç bir şekilde, modern kunduz kalıntılarının eski akrabalarıyla aynı yataklarda bulunduğunu, bunun da benzer yaşam tarzlarına sahip olduklarını öne sürdüğünü söyledi.
MASTODONLAR
Kanada'daki Yukon Beringia Açıklama Merkezi'ne göre, Mastodonlar (Mamut) Kuzey Amerika'ya yaklaşık 15 milyon yıl önce, akrabaları mamuttan çok önce Bering Boğazı kara köprüsü üzerinden geçerek girdiler. Ayrıca mamut kuzenlerinden daha ilkeldiler. Örneğin mastodonların, yaprak döken ve kozalaklı ağaçların yapraklarını, ince dallarını ve dallarını çıtırdamalarına yardımcı olan azı dişlerinde koni biçimli çıkıntılar gibi daha az karmaşık dişleri vardı. MacPhee, karasal bitkilerde bulunan aşındırıcı maddelerle dolu olmayan sulak alan bitkilerini de yediklerini söyledi.
Mastodonlar da mamutlardan biraz daha kısadır, ancak her iki tür de 2 ila 4 metre yüksekliğe ulaşmıştır. Ve her ikisinin de kendilerini soğuktan koruyan tüylü paltoları vardı. Ancak mastodonların uzunluğu 4,9 metreye kadar ulaşan uzun, kavisli dişleri vardı. Mamutlar ise aksine daha kıvırcık dişlere sahipti.
MAMUTLAR
San Diego Hayvanat Bahçesi'ne göre mamutlar (Mamuthus) yaklaşık 1,7 milyon ila 1,2 milyon yıl önce Kuzey Amerika'ya seyahat etti. Mamutlar ve mastodonlar arasında bazı anatomik farklılıklar olsa da her ikisi de hortumlugiller familyasının üyeleridir. Mamutların sırtlarında, muhtemelen buzlu dönemlerde onlara besin ve sıcaklık sağlayan yağlı tümsekler vardı.
MacPhee, mamutların aynı zamanda düz, çıkıntılı azı dişlerine de sahip olduğunu söyledi; bu dişler, mastodonun sivri uçlu dişlerinin aksine lifli bitki örtüsünü kesmelerine yardımcı olan bir yapıydı. Ayrıca MacPhee, mamutların mastodondan ziyade modern fillerle, özellikle de Asya filleriyle daha yakın akraba olduğunu söyledi.
BUZUL ÇAĞI ÇAKALI
Pleistosen çakal olarak da bilinen buzul çağı çakalı (Canis latrans orcutti), günümüz çakallarından çok daha büyüktü. PNAS dergisinde 2012 yılında yapılan bir araştırma, Canidae familyasının eski üyesinin ağırlığının 15 ila 25 kg arasında olduğunu, bunun bazılarının bazı günümüz kurtları (Canis lupus) kadar büyük olduğu anlamına geldiğini buldu. Çalışmayı açıklayan bir açıklamaya göre, günümüzün çakalları (Canis latrans) yalnızca 10 ila 18 kg ağırlığındadır.
Günümüzün çakallarıyla karşılaştırıldığında Pleistosen çakalının daha kalın, daha derin bir kafatası ve et yemek için daha iyi dişleri vardı. Araştırmaya göre bu özellikler Pleistosen dönemindeki köpeklerin daha büyük avları öldürebildiğini ve daha etçil olduğunu gösteriyor.
DEVELER
Bir zamanlar Kuzey Amerika'da dolaşan develere Latince "dünün devesi" anlamına gelen Camelops adı verildi. Ancak San Diego Hayvanat Bahçesi'nin bildirdiğine göre Camelops , günümüz develerinden ziyade lamalarla daha yakından akraba.
Camelops ve ataları eyaletlere yabancı değildi. Hayvanat bahçesi, fosillerin, devegil ailesinin Kuzey Amerika'da yaklaşık 45 milyon yıl önce Eosen döneminde ortaya çıktığını gösterdiğini söyledi. MacPhee, açık alanlarda ve kuru alanlarda yaşadığını ancak modern develer gibi su tasarrufu yapıp yapamayacağının belirsiz olduğunu söyledi. Camelops'un omzunda yaklaşık 2,2 m yüksekliğindeydi, ağırlığı 800 kg kadardı ve kısa bir kuyruğu vardı.
KISA YÜZLÜ AYI
Adına rağmen bu devasa ayının aslında kısa bir yüzü yoktu. Ancak MacPhee, uzun kolları ve bacaklarıyla karşılaştırıldığında öyle göründüğünü söyledi. Uzuvları modern bir boz ayınınkinden en az üçte bir daha uzun olduğu için onu uzun bacaklı bir boz ayıya benzetti. "Çok uzun ön ayakları ve arka bacakları vardı", bunun da muhtemelen yüksek hızlarda koşmasına yardımcı olduğunu söyledi. Modern ayılar kısa süreli hızlanma yeteneğine sahiptir ancak "onlar koşucu değildir" dedi.
Ancak ayının uzun uzuvları hala bilim adamlarını şaşırtıyor.
"Düşüncelerden biri, kısa yüzlü ayıların kediler gibi avlarını kovaladığı yönünde, ancak birçok nedenden dolayı bu artık tercih edilen bir argüman değil" dedi. "Neden uzun bacaklara adapte olduklarını bilmiyoruz." DEDİ. MacPhee, araştırmacıların artık etoburun avcı mı, çöpçü mü yoksa her ikisi mi olduğunu ortaya çıkarabilecek ipuçları aradığını söyledi.
YER TEMBELLİĞİ
Başkan Thomas Jefferson, Ohio'da bulunan garip bir pençe fosilini öğrendiğinde, kaşifler Meriwether Lewis ve William Clark'tan Pasifik'e doğru batı yürüyüşleri sırasında dev aslanları aramalarını istedi. Ancak pençe aslana ait değildi. MacPhee, bunun soyu tükenmiş bir yer tembel hayvanı olan Megalonyx'in bir parçası olduğunu söyledi. Glyptodon gibi Megalonyx de Güney Amerika'dan Kuzey Amerika'ya gitti. Aslında yer tembel hayvanı fosilleri, San Diego Hayvanat Bahçesi'ne göre bu hayvanların yaklaşık 35 milyon yıl önce Güney Amerika'da yaşamaya başladığını gösteriyor.
Araştırmacılar Meksika'da 4,8 milyon yıllık Megalonyx fosili ortaya çıkardılar ve daha sonra günümüz Amerika'sında, özellikle orman, göl ve nehirlerin bulunduğu bölgelerde örneklerine rastlandı. MacPhee , buzullararası dönem olarak adlandırılan daha sıcak dönemlerde Megalonyx'in Yukon ve Alaska kadar kuzeye ulaştığını söyledi. "Fakat hava soğuduğunda, tembel hayvan aslında bu tür şeyler için yaratılmamıştı, bu yüzden güneye yöneldi" dedi. Megalonyx jeffersonii yaklaşık 3 metre uzunluğundaydı ve tahmini olarak 1.000 kg ağırlığındaydı. Hayvanat bahçesinin bildirdiğine göre yaklaşık 11.000 yıl öncesine kadar hayatta kaldı.
PALA DİŞLİ KEDİ
Current Biology dergisinde 2020 yılında yapılan bir araştırmaya göre pala dişli kedinin (Homotherium) büyük köpek dişleri, güçlü ön ayakları, eğimli bir sırtı ve büyük bir optik ampulü vardı ve bunların hepsi onu Pleistosen döneminde ölümcül bir yırtıcı yapıyordu. Antik kedinin fosilleri Avrasya'da da bulundu ancak son buzul çağında hayvan Bering Kara Köprüsü'nü geçerek Kuzey Amerika'da yaşamaya başladı. Fosilleşmiş kalıntıları Güney Kaliforniya'daki La Brea Katran Çukurlarında ve Alaska, Idaho ve Teksas dahil ABD'nin diğer bölgelerinde bulundu.
ANTİK MORS
1980 yılında araştırmacılar Güney Kaliforniya'da Gomphotaria pugnax'ın (yüzgeç ayaklı dev) neredeyse tamamlanmış kalıntılarını buldular . Bilim adamlarının Contributions In Science dergisinde bildirdiğine göre, G. pugnax yaklaşık 8,5 ila 5 milyon yıl önce, Miyosen sonlarında yaşadı. 47 cm büyük kafatasının büyük üst ve alt köpek dişleri vardı. Antik mors muhtemelen sığ sularda yüzüyordu ve bu dişleri, büyük olasılıkla yumuşakçalar gibi sert kabuklu omurgasızlar olmak üzere yiyecek ararken deniz tabanındaki tortuları karıştırmak için kullanıyordu.
Araştırmacılar çalışmada şöyle yazdı: "G. pugnax hayattayken görünüşe göre devasa, ağır gövdeli, yüksek bir alına sahip (en azından Kaliforniya deniz aslanı [Zalophus] californianus gibi erkeklerde) ve küçük gözlere sahip bir hayvandı."
KILIÇ DİŞLİ KEDİ
Los Angeles County Doğa Tarihi Müzeleri'ne göre kılıç dişli kedi (Smilodon fatalis) yaklaşık 400.000 ila 11.000 yıl önce yaşadı. San Diego Hayvanat Bahçesi Yaban Hayatı İttifakı'na göre, yaklaşık 160 ila 280 kg ağırlığında ve kuyruğu hariç, sağrısından burnuna kadar ortalama yaklaşık 1,75 metre ölçen büyük bir kediydi. S. fatalis, modern bir Afrika aslanı (Panthera leo) büyüklüğündeydi ancak uzuvları daha kısa ve daha sağlamdı. Bıçağa benzeyen tırtıklı köpek dişleri veya kılıçları etkileyici derecede büyüktü ve yaklaşık 18 santimetre uzunluğundaydı.
GLİPTODON
Glyptodon, uzak akrabası armadillonun süper boyutlu bir versiyonuna benziyordu. Kuzeni gibi Glyptodon da kendisini kemikli plakalardan oluşan bir kabukla koruyordu. MacPhee, WordsSideKick.com'a verdiği demeçte, zırhlı, 1 tonluk yaratığın muhtemelen iki Amerika'yı birbirine bağlayan bir kara köprüsü olan Panama Kıstağı üzerinden Güney Amerika'dan Kuzey Amerika'ya seyahat ettiğini söyledi.
Yaklaşık 2 milyon yıl önce Kuzey Amerika'ya ulaştıktan sonra Glyptodon'un şu anda kıyı şeridi olan Teksas ve Florida'da zenginleştiğini söyledi. Ancak MacPhee, otçul yaratığın neslinin 10.000 yıldır tükendiğini söyledi.
KUZEY AMERİKA ATLARI
Avrupalı yerleşimciler Yeni Dünya'ya ayak bastıklarında atları tanıttılar. Ancak bir zamanlar kıtayı kaplayan kadim atların toynaklarının gürleyen sesini çok az biliyorlardı. New York City'deki Amerikan Doğa Tarihi Müzesi'nin emekli memeliler küratörü Ross MacPhee, antik atların yaklaşık 50 milyon ila 11.000 yıl önce Kuzey Amerika'da yaşadığını, son buzul çağının sonunda soylarının tükendiğini söyledi.
MacPhee, WordsSideKick.com'a şöyle dedi: "Bu yok oluşun en büyük özelliklerinden biri, Kuzey Amerika'da soylarının tükenmesine rağmen Avrasya ve Afrika'da hayatta kalmayı başarmış olmalarıdır; bu nedenle bugün hala atlarımız ve onların akrabaları eşekler var."